Skip to content

Bewegen vanuit vernieuwing: rust en voldoening

De lente is begonnen. Ik hou van de lente. Vandaag gaf ik een qigongles over de lente. Wat is er mooier dan de lente in beweging te kunnen vieren en ervaren?

Lente uit de knop

Ik liet me inspireren door Marieke de Vrij in haar schouwing op de lente-editie van Aandacht voor Echt: “vernieuwing begint van binnenuit”. Die vernieuwing heb ik opgezocht door aandacht in het lichaam te brengen, in de ontspanning en de drie dan tians. Door vervolgens de aandacht te laten zakken naar de aarde en alles los te laten wat losgelaten mocht worden. Om van daaruit in vernieuwing jezelf weer op te richten. Bij mezelf merkte ik in het oprichten direct dat mijn armen vrij wilden bewegen, dus heb ik ze die ruimte gegeven en mijn leerlingen daartoe ook uitgenodigd.

In de afsluitende meditatie heb ik een verbinding gelegd met de lente, die ontluikt en nieuw leven brengt. Vanuit de verbinding heb ik iedereen uitgenodigd om te kijken welke vernieuwing zich bij hem aandiende. Bij mijzelf was het ‘rust en voldoening’ dat langs kwam.

Na de les voelde dit als rust en voldoening vinden in mijn hart bij wat ik in het moment doe. Maar ook stoppen met wat ik doe als ik er in mijn hart geen rust en voldoening bij kan vinden. Hopelijk helpt me dit om verder te komen, om handelen vanuit wilskracht los te laten en te doen vanuit zielskracht. Ik merk in ieder geval dat ik die omslag te maken heb, en dat me dit zwaar valt.

Of, zoals Marieke de Vrij op haar website zegt: “Wees gerust met wat er is en overhaast niets.”

Reageren? Twitter me.

Macht en liefde

Van de week keek ik de presentatie getiteld Power and Love, a theory and practice die Adam Kahane in 2010 heeft gegeven voor RSA Events. Kahane pleit voor een balans in het leven tussen macht en liefde. Onterecht wordt volgens hem vaak gedacht dat deze twee drijfveren elkaar bijten, waar ze elkaar in zuivere vorm juist aanvullen.

Macht is de wil van dat wat leeft om zichzelf te realiseren en liefde is de wil van het leven om dat wat gescheiden is weer bij elkaar te brengen, zo baseert Kahane zich op de theoloog Paul Tillich. Macht en liefde kennen beide een zuivere en onzuivere vorm: macht om te realiseren en macht om te onderdrukken aan de ene kant, en liefde die creëert en liefde die verstikt aan de andere kant.

Zijn macht en liefde niet verbonden met elkaar, dan verschijnen ze in hun onzuivere vorm. Macht is dan onderdrukkend en liefde verstikkend. Zijn ze met elkaar in balans, dan krijgen ze de mogelijkheid om zich in zuiverheid te tonen. Dan is macht realiserend en liefde creërend.

De illusie dat we macht en liefde niet samen kunnen inzetten, maakt dat complexe veranderingen vaak vastlopen. Het gaat er dus om beide in balans weten in te zetten, zowel in jezelf, als in een organisatie of gemeenschap. Uit eigen ervaring weet Kahane dat ogenschijnlijk onmogelijke veranderingen dan toch kunnen plaatsvinden.

Kahane geeft me met deze presentatie een herijking van mijn ideeën, omdat hij andere woorden gebruikt maar verder aansluit op wat ik vind. Macht en liefde zijn beide aspecten van mij als persoon. Ik heb ze dus ook beide te nemen en te integreren met mijn Zelf. Laat ik de een liggen, dan wreekt zich dat in de ander, en dus in mijn zelf.

denk Zelf, denk samen

 

Reageren? Twitter me.

 

Kwetsbaar

Soms maak ik een gebeurtenis mee die me lange tijd helder bij blijft. Dit gebeurde onder andere in mijn eerste training bij de World Dialogue Foundation. In een dialoog met een deelneemster voelde ik op na enige tijd praten mijn buik warm worden. Ik voelde letterlijk dat ik vanuit een andere laag ging praten. Het mooie en fijne was, de ander kon het horen.

Vorig jaar heb ik opnieuw zo’n moment meegemaakt. De opleiding de Maskermaker had ik bijna afgerond en het benodigde eindwerkstuk vrijwel klaar. Hierover deelde ik in mijn mannengroep bij Jules in Mantinge, vanuit de overtuiging dat ik mezelf nu goed in de smiezen had. Voldoende om echt aanwezig te zijn en te kunnen blijven als het moeilijk werd.

Na een vijftal minuten interrumpeerde een van de mannen mij. “Mag ik je wat vragen? Ik kan je niet volgen, ik begrijp niet waar je bent en wat je zegt.” Op dat moment werd het voor mij even heel moeilijk om echt te blijven. Mijn wereld duizelde en tolde, ik voelde me kwetsbaar en eenzaam, onbegrepen en klein. Hoe vaak had ik inmiddels wel niet iets gezegd zonder dat de ander me begreep? Hoe vaak in mijn leven had ik dit al eerder meegemaakt? Juist op de momenten waarop ik iets vertelde wat voor mij echt wezenlijk was.

Ik had de paar minuten die daarop volgde het gevoel dat mijn registers leeg waren. Hoe kan dit nou? Wat kon ik nu nog anders doen? Ik had alles gedaan wat ik in de opleiding had geleerd, en waardoor ik dacht: “Nu ben ik er. Dit is het instapniveau. Nu kan het echt beginnen.” Als ook dit niet werkte wat restte me er dan nog? Onmacht, onzekerheid, vertwijfeling, machteloosheid, klein en kwetsbaar.

Opnieuw voelde ik iets in mijn buik gebeuren. Het enige wat ik nog kon doen, was alle onzekerheid en kwetsbaarheid die ik voelde aan de mannen voor me geven. Het kwam als het ware uit mijn buik, op mijn handen en zo liet ik het ze zien. Als je me wilt zien, kan je dit dan zien?

Magie gebeurde. “Nu kan ik je zien. Ik begrijp wat je zegt. Dank je wel.” Dit was de stap die ik nog toe te voegen had aan mijn opleiding. Nu was ik klaar voor de afronding. Klaar ook voor de volgende stap: in ieder contact mijn kwetsbaarheid vanuit mezelf in het gesprek (proberen te) leggen.

Reageren? Twitter me.

 

Dank aan de wetenschap

Lang leve de wetenschap. Dankzij de wetenschap leef ik nog, want ik heb als kind longontsteking gehad. Grote kans dat ik dat zonder penicilline niet had overleefd. Grote kans ook dat ik zonder wetenschap dit bericht niet had geschreven, want geen computer, geen goed zicht zonder lens voor mijn rechteroog, geen heleboel niet. Hulde, dank, heel fijn.

Ik stoor mij er dan ook aan als ik iemand om mij heen de wetenschap of wetenschappers in z’n algemeenheid de vuilnisbak in hoor serveren. Omdat het hardvochtige denkers zijn die iets nooit zullen leren en dat heet voelen.

Om te beginnen vind ik ere wie ere toekomt en wetenschappers komt een hoop eer toe wat mij betreft. Ten tweede ben ik ook een denker, maar ik kan wel voelen. Ten derde ben ik er inmiddels achter dat denken en voelen sterk verweven zijn. Het zijn niet twee tegenpolen die ik bij elkaar wil brengen, het is een kluwe wol waar ik de lijn in wil zoeken.

Ik geloof dat ik mijn lijn aardig in de smiezen heb gekregen. Het lukt me inmiddels aardig goed om steeds weer bewust te zijn van mijn gevoelens die de basis vormen van de argumenten in mijn hoofd. Argumenten die in essentie niet het doel hebben om een ander te overtuigen, maar om mijn eigen wereld veilig en overzichtelijk te houden. Kom ik dan op het werkelijke gevoel dan kantelen mijn argumenten. Of anders gezegd, ze verdwijnen als sneeuw voor de zon.

Ik heb het idee dat wat ik hierin doe, een waardevolle aanvulling op wetenschap is. De wetenschappelijke methoden gaan immers alleen over het onderzoek, je laboratorium. Zodra je daar uit stapt en in contact met anderen komt, mag je het zelf uitzoeken hoe je dat aanpakt. Terwijl wetenschap haar waarde en kracht ontleent aan het waarborgen van een gezamenlijk denken. Dus ja, ik vind wel dat wetenschappers het voelen als instrument in hun handelen meer waarde mogen toekennen. Want ere wat ere toekomt.

Het is mijn puzzel van dit moment hoe ik dit over de bühne krijg. Hoe ga ik in hemelsnaam dit aan de wetenschap duidelijk maken? Ik geloof door dat maar niet te doen. Door me te richten op de kleine stappen die daarvoor komen. Bijvoorbeeld door het zoals gisteravond met John te delen, of door dit bericht te posten. Kleine stappen voor de mensheid, grote stappen voor mezelf; daar gaat het om.

Reageren? Twitter me.

Zelf in een gemeenschap

Vandaag en gisteren had ik een mooi gesprek over gemeenschappen. Hoe gaat dat nou met elkaar een gemeenschap vormen vanuit Zelf? Je bent het met elkaar eens, en dan wil je weer eens wat anders. Je hebt een gezamenlijk doel, maar ook ieder je eigen pad.

Ik heb veel ervaring met zelfsturende teams opgedaan in de loop van de jaren. Maar het meest heb ik nog wel de afgelopen jaren geleerd, in de tijd dat ik even niet heb gewerkt in een team. In de tijd dat ik me verder geschoold heb bij Phoenix in Utrecht, in Systemisch werken en De Maskermaker. Deze opleidingen hebben me verder bij mezelf gebracht, zodat ik in het contact met anderen nu de subtiele maar resolute bewegingen in mezelf kan waarnemen. Mij hier bewust van kan zijn in het moment, zodat ik van mijn zelf me kan roepen naar mijn Zelf.

Dit maakte de gesprekken ook zo mooi. Gisteren sprak Ellen over het leegmaken van jezelf om in de gemeenschap te treden. Terwijl ik die activiteit in essentie juist het vullen van mezelf, van mijn lichaam, zou noemen, om Zelf aanwezig te zijn, met mijn volwassen persoonlijkheid. Het was fijn dat we elkaar hierin ten diepste verstonden en elkaar hiermee konden voeden, terwijl de woorden zo verschillend waren.

Vandaag sprak ik Jules over het in het midden leggen van onderwerpen in een groep. Hiermee geef je iets aan de groep, en kun je er direct weer van onthechten. Dit opent de weg naar je opnieuw verbinden met wat er dan in het midden van de groep ligt. Zonder je gebonden te weten met je eigen gedachten. Dit opent de weg naar je Zelf te laten raken door de groep, de gemeenschap en wat daar op dat moment in speelt. Ik heb dit ook ervaren in een mannengroep bij Jules en ik weet dat ik hiervoor ook weer Zelf aanwezig moet zijn. En wat voor mooie resultaten dit oplevert in een groep.

Heerlijk! Ik hou van werkelijke gesprekken.

denk Zelf, denk samen

In het bos voel ik me thuis. Ik hou erg van wandelen tussen bomen, het liefst oude, dikke bomen. Het wandelen en de natuur helpen me om mezelf te blijven vinden. Of liever gezegd, om mijn Zelf te blijven vinden.

Van de week liep ik door het bos en kreeg de ingeving voor ‘denk Zelf, denk samen’. De avond ervoor had ik gelezen in het boek Start with Why van Simon Sinek. Ik vind het een inspirerend boek, omdat het me verder helpt te schrijven vanuit wie ik ben. Sinek motiveert me om te doen vanuit mijn ik: in de resultaten die je bereikt, komt je authenticiteit tot uitdrukking. Helder en logisch en gelukkig begint Sinek het doen wel in je eigen waarom, in je eigen bron. Start with Why.

Al wandelend dacht ik na over mijn Why. Waarom heb ik gekozen voor hoe ik mijn leven leef? Waarom heb ik gekozen voor een pad van persoonlijke ontwikkeling met elke stap die ik zet?

Ik kwam al snel bij mijn Magische Plek uit, het moment waarop ik met mezelf de afspraak maakte: “Wacht maar, ooit zal ik het jullie vertellen.” Tja, en dat was mijn Why toch ook niet helemaal. Want waarom maakte ik deze afspraak met mezelf? Die laag daaronder, dat is mijn bron, dat is mijn Why.

Mijn bron is dat ik voel dat ik mijn denken en voelen samen te nemen heb. Combineer ik ze werkelijk, dan komen beiden tot hun recht en daarmee kom ik tot mijn recht. Die werkelijkheid, die waarachtigheid van mij, die ligt in mijn Zelf en niet in mijn zelf.

Me zelf, dat ben ik met mijn pijn en verdriet, mijn ontzetting, angst, boosheid, woede, eenzaamheid, verlatenheid en onmacht. Me Zelf, dat ben ik voorbij deze emoties. Denk ik vanuit mijn Zelf, dan veranderen mijn gedachten. Dan verdwijnen de rationalisaties over de wereld waarbij ik me zelf te redden heb, te beschermen tegen de onveiligheid om me heen. Denk ik vanuit Zelf, dan denk ik samen met de mensen en de wereld om me heen.

Denk Zelf, denk samen.

 

Reageren? Twitter me.

Voelen is denken?

Jarenlang heb ik gepuzzeld op het gat tussen denken en voelen. Gezwoegd heb ik om dit gat voor mezelf te dichten. Ik kom er steeds meer achter dat er geen gat is. Mijn denken en voelen zitten veel meer verweven met elkaar dan ik me  ooit voorstelde. Het is veel meer zoals ik op mijn zestiende al dacht hoe ik mijn wiskunde sommen maakte: één keer goed snappen wat je moet doen en dan vooral vertrouwen op je gevoel de juiste kant op te gaan.

Antonio Damasio bron foto: University of Southern California

Dit wordt onderbouwd door wat neurologen op dit moment denken over de werking van ons brein. Dat wil zeggen, wat de mogelijk wel internationaal meest beroemde neuroloog Antonio Damasio zegt, en velen met hem. Damasio stelt dat bij alles wat er gebeurt we eerst gevoelsmatig aanwezig zijn: is dit veilig of onveilig? Dan volgt er een standpunt over wat we van de situatie vinden. Alle bijbehorende argumenten volgen pas daarna, dat is de laag van rationalisatie die er achter aan hobbelt.

We zijn dus helemaal niet zo rationeel als we denken. Ik verwoord dat graag ook anders: als je het waarom wilt weten van je gedachten, dan moet je de bron zoeken in je voelen. Ik heb gemerkt dat het mij veel brengt om naar die bron te zoeken, om door te voelen totdat ik mijn bron van een standpunt heb opgepikt.

Als ik vanuit een standpunt door blijf voelen naar de bron vanwaar dat standpunt komt, dan kom ik tot nu toe ook uit op de laag van veilig en onveilig. Die ligt voor mij dieper dan een standpunt dat nog waar, kloppend, juist, stom, op feiten gebaseerd of slim is. Dan heb ik een standpunt naar binnen toe gehaald, daar waar ik hem in diepe essentie kan voelen in wat hij voor mij betekent.

Ik blijf dit vooral ook doen, hiermee oefenen. Al is het tot nu toe vooral nog een intern proces, iets wat ik voor mezelf doe. Ik merk wel iedere keer als ik tot die bron ben gekomen, dat het standpunt voor mij ook direct verandert. Ik kan hem niet meer hetzelfde voelen of vinden; de oude argumenten verdwijnen ook als sneeuw voor de zon.

Ik ben erg benieuwd wat me dit uiteindelijk gaat opleveren. Ik merk in ieder geval nu al dat ik in deze gevallen anders denk over meningsverschillen met anderen. In plaats van een verschil van mening, blijf ik over met een verschil van beleving. Dat maakt dat ik de ander al veel dichter bij mij laat komen.